Χωρίς αμφιβολία, στην Τουρκία λαμβάνει χώρα ένας πόλεμος χωρίς «καλούς» και «κακούς». Από τη μία πλευρά έχουμε σε εξέλιξη ένα σκάνδαλο υποκλοπών -ένα τουρκικό Watergate- με παρακολουθήσεις τόσο δικαστικών όσο και πολιτικών. Κανένα από τα πρόσωπα υπό παρακολούθηση δεν ήταν μέλος της κυβέρνησης και, συνεπώς, η αντιπολίτευση υποθέτει ότι είναι υποκινούμενες από ένα «νέο παρακράτος». Επίσης, το κυβερνών κόμμα αντιμετωπίζει σωρεία σκανδάλων διαφθοράς που συνδέονται απευθείας με τον Ερντογάν.

Στο μεταξύ, το «παλαιό παρακράτος» που όλοι γνωρίζουμε βρίσκεται αντιμέτωπο με την περίφημη υπόθεση «Εργκενεκόν». Παράλληλα, το Συνταγματικό Δικαστήριο της Τουρκίας αναμένεται να αποφασίσει εάν το κυβερνών κόμμα Δικαιοσύνης και Προόδου (AKP) είναι παράνομο. Οι περισσότεροι πολιτικοί αναλυτές υπολογίζουν ότι το συγκεκριμένο δικαστικό σώμα λογίζεται ως δύναμη του παλαιού καθεστώτος και η απόφαση θεωρείται δεδομένη. Εκτός των άλλων, αυτό σημαίνει ότι η ηγεσία του κόμματος AKP -δηλαδή και ο Ερντογάν- δεν θα μπορεί να λάβει μέρος σε εκλογές για τα επόμενα πέντε χρόνια.

Στις 12 Σεπτεμβρίου η Τουρκία θα δώσει μια κρίσιμη πολιτική μάχη, που θα καθορίσει και τον πόλεμο μεταξύ παλαιού και νέου. Το δημοψήφισμα θα καλεί τους πολίτες με ένα «ναι» ή ένα «όχι» ν’ αποφασίσουν εάν θέλουν ορισμένες τροποποιήσεις του συντάγματος, που, μεταξύ άλλων, θα δίνουν μεγαλύτερο έλεγχο στην εκτελεστική εξουσία έναντι της δικαστικής. Η αξιωματική αντιπολίτευση του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος (CHP) και η ακροδεξιά προκρίνουν το «όχι»: πρόκειται φυσικά για κροκοδείλια δάκρυα για την περίφημη «ισορροπία των εξουσιών».

Φυσικά το AKP θέλει ένα ξεκάθαρο «ναι» στο δημοψήφισμα. Αυτό, μεταξύ άλλων, θα σημαίνει ότι πρόσωπα του στρατιωτικού κατεστημένου θα πρέπει σε καιρό ειρήνης να δικάζονται από πολιτικά δικαστήρια και ότι δεν θα μπορούν να απεργάζονται «σωτήριες επεμβάσεις» με καθεστώς αμνηστίας. Επίσης, θα δίνεται για πρώτη φορά το δικαίωμα συνδικαλιστικής οργάνωσης σε δημοσίους υπαλλήλους και θα ενδυναμώνεται η προστασία παιδιών και γυναικών.

Το αίτημα του «όχι» δεν είναι αποκομμένο από μια ευρύτερη ατζέντα. Το CHP έχει τώρα έναν καινούργιο ηγέτη, τον Κεμάλ Κιλιντζάρογλου, και μια νέα ρητορική, που απευθύνεται στους χαμένους του τουρκικού οικονομικού θαύματος. Ο Κιλιντζάρογλου υπόσχεται ότι κανένα παιδί στη νέα δική του διακυβέρνηση δεν θα πηγαίνει νηστικό για ύπνο.

Είναι μάλλον παράδοξο ότι ο νέος ηγέτης της αξιωματικής αντιπολίτευσης κατηγορεί την κυβέρνηση για παρακρατικές μεθόδους, δεδομένου ότι το κόμμα του υπερασπίζεται σθεναρά το παλαιό παρακράτος.

Γιατί μας αφορούν όλα αυτά; Επειδή η κυβέρνηση Ερντογάν έχει ως άλλοθι τη διαδικασία ένταξης στην ΕΕ, προκειμένου να προωθήσει μία ατζέντα εσωτερικών μεταρρυθμίσεων. Εάν όμως εκλείψει αυτή η στρατηγική προσπάθεια ένταξης, τότε η Ελλάδα θα πρέπει να αλλάξει ριζικά την εξωτερική της πολιτική.

Πώς κρίνεται η αποτελεσματικότητα της ελληνικής έννομης τάξης; Στο αεροδρόμιο Ελευθέριος Βενιζέλος και σε χώρους κράτησης με δυναμικότητα 26 κρατουμένων ο πληθυσμός ήταν σε πρόσφατο έλεγχο του Συνηγόρου του Πολίτη 339. Ο πληθυσμός δε των κρατουμένων ήταν στοιβαγμένος χωρίς διακρίσεις: άντρες, γυναίκες, παιδιά. Σε πρόσφατη εκδήλωση στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο κληθήκαμε να υπερασπισθούμε την Ελλάδα και το καθεστώς απονομής ασύλου, τόσο έναντι της οργάνωσης «Διεθνής Αμνηστία» όσο και έναντι ευρωβουλευτών. Δεν ήταν μία ευχάριστη θέση.

Η μόνη υπερασπιστική γραμμή που ήταν βιώσιμη ήταν η απόδοση ευθυνών στην προηγούμενη κυβέρνηση, η περιγραφή της τιτάνιας πρόκλησης που έχουμε να αντιμετωπίσουμε και η παράκληση για υπομονή, με τη διαβεβαίωση ότι υπάρχει πολιτική βούληση: γιατί αυτή αποτυπώνεται στο πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ. Οταν μιλάμε για συνθήκες υποδοχής, καλούμαστε εν μέσω οικονομικής κρίσης να προσφέρουμε κατάλληλες συνθήκες διαβίωσης (κράτησης ή/και φιλοξενίας), σίτισης και υγειονομικής περίθαλψης για έναν πληθυσμό 30.000-40.000 ατόμων το έτος.

Με την αναθεώρηση δε του υφιστάμενου νομικού καθεστώτος που (πρέπει να) επιτρέπει την προσφυγή του αιτούντος σε δευτεροβάθμιο όργανο, μιλάμε για έναν πληθυσμό που μπορεί και να είναι διπλάσιος. Οταν δε μιλάμε για ιδιαίτερα ευάλωτους πληθυσμούς (γυναίκες και παιδιά), πρέπει να δημιουργήσουμε και ειδικές υποδομές εκπαίδευσης, διαμονής και στοιχειώδους ψυχολογικής στήριξης (ορισμένα παιδιά έχουν δει τους γονείς τους να πεθαίνουν μπροστά στα μάτια τους).

Οταν μιλάμε για άρτια περαίωση μίας αίτησης ασύλου, καλούμαστε να δημιουργήσουμε υποδομές βιομετρικών ελέγχων, νομικής και μεταφραστικής υποστήριξης για τον ίδιο πληθυσμό. Ομως, τελικά πρόκειται πρώτιστα για μία πρόκληση διακυβέρνησης, αφού καμία από αυτές τις υποδομές δεν θα μπορεί να είναι αποτελεσματική χωρίς καταρτισμένο προσωπικό διαφόρων ειδικοτήτων και χρήση νέων τεχνολογιών (ειδικές μονάδες δεδομένων και αξιοποίηση βιοτεχνολογίας). Πρόκειται για τεράστια πρόκληση. Τα κακά νέα είναι ότι ο χρόνος μας πιέζει. Για πολλές χώρες δεν θεωρούμαστε στην πράξη κράτος δικαίου. Τα καλά νέα είναι ότι για πολλές δράσεις μπορούμε να διεκδικήσουμε ευρωπαϊκά κονδύλια.

Τελικά το κράτος δικαίου δεν κρίνεται από τον αριθμό των προσαγωγών, ούτε εμπεδώνεται αίσθημα ασφάλειας τη στιγμή που οι αιτούντες άσυλο στοιβάζονται σε παγκάκια υποβαθμίζοντας το αστικό μας περιβάλλον. Σε αυτό το μέτωπο, τόσο οι πολίτες όσο και οι Ευρωπαίοι εταίροι μας περιμένουν πολλά, και πάντως όχι λιγότερα από αυτά που βρίσκονται στο πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ, αλλά και σε ειδικά κείμενα ομάδων εργασίας που δούλευαν πυρετωδώς όσα χρόνια ήμασταν στην αντιπολίτευση.

Σίγουρα υπάρχει πολιτική βούληση. Πρέπει όμως να υπάρξει σύντομα και αποτύπωση της βούλησης στη διοικητική πρακτική, γιατί το καθεστώς ασύλου δεν αποτελεί ζήτημα «τάξης και ασφάλειας» αλλά ζήτημα πολιτισμού και ποιότητας δημοκρατίας. Γιατί σ’ αυτή τη χώρα ενήλικος είναι όποιος περνάει τα 18, είτε πρόκειται για ορεσίβιο Αφγανό είτε για απόγονο του Κολοκοτρώνη. Και σε αυτή τη χώρα έχουμε πείρα και από πολιτικές διώξεις και προσφυγιά. Και ενώ η οικονομική κρίση πλήττει τη χώρα μας, αυτή η κυβέρνηση δεν πρέπει να γίνει όμηρος της ακροδεξιάς που θα απαιτεί επιτακτικά εξιλαστήρια θύματα.

E-4534/10EL

Απάντηση του κ. Füle

εξ ονόματος της Επιτροπής

(9.8.2010)

Η Επιτροπή είναι πλήρως ενημερωμένη σχετικά με την δικαστική διαδικασία που έχει κινηθεί κατά της κας Pinar Selek και διατηρεί τακτικές επαφές με τους δικηγόρους της. Η υπόθεση διαρκεί ήδη δώδεκα έτη και έχει ήδη καταλήξει στην ανατροπή δύο αθωωτικών αποφάσεων. Η μακρά διάρκεια της δικαστικής αυτής υπόθεσης δημιουργεί ερωτηματικά ως προς το δικαίωμα της ελευθερίας και της ασφάλειας που κατοχυρώνεται στο άρθρο 5 της Ευρωπαϊκής σύμβασης για τα δικαιώματα του ανθρώπου. Το θέμα αυτό θα τεθεί καταλλήλως στις τουρκικές αρχές στο πλαίσιο της επικείμενης τεχνικής συνάντησης παρακολούθησης της τήρησης πολιτικών κριτηρίων που προγραμματίζεται για τον Σεπτέμβριο του 2010.

Κανείς δεν μπορεί να αποφύγει τις απευθείας διαπραγματεύσεις Ισραηλινών και Παλαιστινίων, γιατί κανένας διαμεσολαβητής δεν μπορεί απλά να παραδώσει μια έτοιμη (και υπογεγραμμένη) συμφωνία.

Φυσικά μεταξύ των δύο πλευρών υπάρχει ένα τεράστιο χάσμα: δεκάδες χιλιάδες Ισραηλινοί έποικοι βρίσκονται στη ζώνη μεταξύ Ιουδαίας και Σαμάρειας και η μετακίνησή τους μπορεί να επιφέρει βίαιες συγκρούσεις. Αλλά ο ακροδεξιός συνασπισμός του Νετανιάχου στηρίζεται σε εταίρους που δεν έχουν καμία διάθεση ούτε καν να συζητήσουν μια τέτοια προοπτική. Κι όμως, σε ομιλία του στη Νέα Υόρκη στις 8 Ιουλίου ο Νετανιάχου δεσμεύτηκε για την επανεκκίνηση των διαπραγματεύσεων. Υποστήριξε ότι οι σχέσεις των ΗΠΑ με το Ισραήλ είναι άρρηκτες και εξέφρασε απαιτήσεις έναντι των Παλαιστινίων. Φυσικά γνωρίζει ότι στις ΗΠΑ κανείς δεν μπορεί να αγνοήσει προκαταβολικά τις απαιτήσεις του, όπως επίσης γνωρίζει ότι κανείς Παλαιστίνιος δεν μπορεί να τις αποδεχτεί. Αυτό που «προσφέρει» ο Νετανιάχου είναι το σημείο εκκίνησης των διαπραγματεύσεων, δηλαδή το σημείο στο οποίο φαινομενικά τις άφησε ο προκάτοχός του Ολμέρτ, καθώς και το πάγωμα του εποικιστικού προγράμματος στην Ιουδαία, τη Σαμάρεια και την Ανατολική Ιερουσαλήμ. Ως διαπραγματευτικό πλαίσιο προτείνει την αρχή «δύο κρατών» αλλά, επίσης προσθέτει, και «δύο εθνών», που σημαίνει ότι θέλει και ανταλλαγή πληθυσμών.

Επίσης απαιτεί την πλήρη αποστρατιωτικοποίηση του μελλοντικού παλαιστινιακού κράτους και την «ευχέρεια» του ισραηλινού στρατού να την εγγυάται. Και φυσικά, κατά τον Νετανιάχου, ο ισραηλινός στρατός και μόνο μπορεί να εγγυηθεί την ασφάλεια του Ισραήλ και όχι μια διεθνής ειρηνευτική δύναμη. Αυτό σημαίνει παρουσία του ισραηλινού στρατού στο μελλοντικό «ανεξάρτητο» παλαιστινιακό κράτος παντού: στα αεροδρόμια, στα λιμάνια και στα σύνορα.

Αυτό που φαίνεται να προκρίνει η Ουάσιγκτον, δεδομένης της αδυναμίας οποιασδήποτε αμερικανικής κυβέρνησης να αναλάβει το κόστος της δημόσιας αποδοκιμασίας μιας πρότασης του Ισραήλ, όσο εξωφρενική κι εάν ακούγεται, είναι να ζητήσει από τον Νετανιάχου να χαράξει μια «κόκκινη γραμμή». Να πει δηλαδή μέχρι πού είναι διατεθειμένος να αποσύρει τα στρατεύματά του, εάν και εφόσον οι Παλαιστίνιοι συμμορφωθούν (εν μέρει ή πλήρως) με τις απαιτήσεις του.

Αυτή την κόκκινη γραμμή υποθετικά θα τη γνωρίζουν μόνο οι ΗΠΑ, έτσι ώστε να διαμεσολαβούν αποτελεσματικά. Στην πραγματικότητα όμως ο Νετανιάχου καλείται να δεσμευτεί, να βάλει κάτι απτό στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Και αυτό είναι κάτι που ο Νετανιάχου φοβάται, επειδή το πραγματικό του παιχνίδι είναι η αποποίηση ευθυνών, δηλαδή να παρουσιαστεί με μια τόσο σκληρή διαπραγματευτική γραμμή, έτσι ώστε να μη χρειαστεί να διαπραγματευτεί και να εκτεθεί στους σκληροπυρηνικά δεξιούς του συμμάχους. Ομως, για κακή τύχη του Νετανιάχου, ο Κλίντον κάποτε πιστώθηκε με μια πολύ ισχυρή εικόνα μεταξύ ενός Ισραηλινού πρωθυπουργού και ενός Παλαιστίνιου προέδρου. Από τότε όλοι οι πρόεδροι θέλουν μία παρόμοια φωτογραφία. Είναι μάλλον κωμικοτραγικό το γεγονός ότι η προσδοκία μιας φωτογραφίας -δυστυχώς η εμβληματική φιγούρα του Αραφάτ δεν είναι διαθέσιμη- καθώς και ενός προκαταβολικού βραβείου Νόμπελ είναι οι μεγαλύτερες ελπίδες μας για το μεσανατολικό. Εχει και η μικροπολιτική τη χάρη της.

E-3120/10EL

Απάντηση του κ. De Gucht

εξ ονόματος της Επιτροπής

(26.7.2010)

1. Η Επιτροπή χρηματοδοτεί και συμμετέχει σε διάφορα σχέδια και προγράμματα που στηρίζουν την πρόσβαση σε φάρμακα σε αναπτυσσόμενες χώρες. Τα εν λόγω σχέδια και προγράμματα καλύπτουν την έρευνα, την παραγωγή, την προμήθεια και την παράδοση, συμπεριλαμβανομένου του ποιοτικού ελέγχου. Η ΕΕ είναι ο μεγαλύτερος προμηθευτής πόρων για την υποστήριξη πολιτικών για την υγεία στις αναπτυσσόμενες χώρες και είναι επίσης ο παλαιότερος και μεγαλύτερος φορέας όσον αφορά την συνεισφορά του στο Παγκόσμιο Ταμείο για την Καταπολέμηση του AIDS, της Φυματίωσης και της Ελονοσίας (GFATM). Περαιτέρω, η Επιτροπή συμμετέχει σε αριθμό προγραμμάτων του παγκόσμιου οργανισμού υγείας (ΠΟΥ) για την Ε&Α και την δημιουργία ικανοτήτων. Βάσει του δικού της προγράμματος συνεργασίας του 7ου προγράμματος πλαισίου Ε&Α (2007-2013), η ΕΕ διέθεσε συνολικά ποσό 6,1 δισεκατομμυρίων ευρώ για τη χρηματοδότηση της Ε&Α στον τομέα της υγείας.

 2. Η υποστήριξη της Επιτροπής προς άλλες χώρες ώστε να τις βοηθήσει να αντεπεξέλθουν σε πανδημίες, δεν χορηγείται σε συγκεκριμένη ενέργεια ή συγκεκριμένο προϊόν αλλά διοχετεύεται είτε μέσω υποστήριξης του προϋπολογισμού (τομεακού ή γενικού) είτε μέσω του GFATM.  Επομένως, δεν υπάρχει δυνατότητα για την Επιτροπή να εντοπίσει ποιο μέρος της υποστήριξης θα χρησιμοποιηθεί για την αγορά φαρμάκων. Η Επιτροπή είναι ενήμερη αναφορικά με την αύξηση του κόστους των αντιρετροϊκών φαρμάκων λόγω της εμφανιζόμενης αντίστασης και της ανάγκης προσαρμογής της θεραπείας. Κατά συνέπεια, η Επιτροπή παρέχει υποστήριξη σε χώρες, είτε μέσω των ΠΟΥ, GFATM είτε μέσω διμερούς προγράμματος για την ενίσχυση της δυνατότητάς τους προμήθειας φαρμάκων, επί παραδείγματι μέσω της χρήσης εθελοντικών μηχανισμών ομαδικής προμήθειας με γειτονικές χώρες. Η σύμπραξη ευρωπαϊκών και αναπτυσσόμενων χωρών για τις κλινικές δοκιμές (EDCTP) αποτελεί την ευρωπαϊκή απάντηση στην ανάγκη ανάπτυξης νέων ή βελτιωμένων φαρμάκων, εμβολίων και μικροβιοκτόνων για τον HIV/AIDS, τη φυματίωση και την ελονοσία. Με συνολικό προϋπολογισμό άνω των 400 εκατομμυρίων ευρώ (200 εκατ. ευρώ χρηματοδοτούνται από την ΕΕ και 200 εκατ. ευρώ από 16 ευρωπαϊκές χώρες) η EDCTP κέντρων και στην φάση II και III κλινικών δοκιμών στην Αφρική. Στην εταιρική σχέση συμμετέχουν 16 ευρωπαϊκές και 47 αφρικανικές χώρες. Η εταιρική σχέση αναπτύσσει ικανότητες, συμπεριλαμβανομένης της ικανότητας για αφρικανική ηγεσία στην έρευνα και καθιερώνει την δικτύωση Νότου-Νότου.

 3. Η Επιτροπή ενθαρρύνει επίσης πολιτικές κλιμακωτής τιμολόγησης και η ΕΕ έχει θεσπίσει ένα μηχανισμό κλιμακωτής τιμολόγησης για την προμήθεια φθηνότερων φαρμάκων σε αναπτυσσόμενες χώρες (κανονισμός  953/2003). Βάσει αυτού του μηχανισμού, οι παραγωγοί είναι σε θέση να αυξήσουν σημαντικά τις προμήθειες φαρμάκων σε χαμηλότερες τιμές, σε χώρες προορισμού που προσδιορίζονται στον κανονισμό, διατηρώντας συγχρόνως υψηλότερες τιμές για τα ίδια προϊόντα στην ΕΕ. Οι εξαγωγείς καλούνται να καταχωρίσουν τα προϊόντα τους σε κατάλογο που τηρείται από την Επιτροπή. Τόσο τα καλυπτόμενα από ευρεσιτεχνία όσο και τα γενόσημα προϊόντα δύνανται να περιληφθούν σε αυτόν. Για να προστεθούν στον καταλόγου, τα προϊόντα θα πρέπει να διατίθενται είτε με έκπτωση 75% επί της μέσης τιμής «εκ του εργοστασίου» στις χώρες του ΟΟΣΑ είτε στο κόστος παραγωγής συν 15%. Υπάρχουν 76 με χώρες που αφορά ο μηχανισμός αυτός, συμπεριλαμβανομένων των λιγότερο ανεπτυγμένων χωρών, των χωρών με το χαμηλότερο κατά κεφαλήν εισόδημα και των χωρών όπου το ποσοστό εμφανίσεις του HIV/AIDS είναι ιδιαίτερα υψηλό. Οι περισσότερες από τις εν λόγω χώρες δεν διαθέτουν δικές τους εγχώριες εγκαταστάσεις παραγωγής.

Μέχρι τώρα, μόνο μία εταιρεία έχει καταχωριστεί (συνολικά εννέα προϊόντα HIV/AIDS) σύμφωνα με τον κανονισμό και ο συνολικός αντίκτυπος στην μείωση τιμών για τις αναπτυσσόμενες χώρες είναι πιθανότατα περιθωριακός σε σύγκριση με τα αποτελέσματα της εντυπωσιακής αύξησης του όγκου παραγγελιών, χάρη στην GFATM και άλλους φορείς και του ανταγωνισμού με τους παραγωγούς γενόσημων προϊόντων.  

 4. Η τροποποίηση της συμφωνίας TRIPS επιτρέπει σε κάθε μέλος ΠΟΕ να εξάγει φαρμακευτικά προϊόντα που έχουν παραχθεί βάσει υποχρεωτικής άδειας για το σκοπό της προμήθειας σε αναπτυσσόμενες χώρες με ανεπαρκή παραγωγική ικανότητα. Η τροποποίηση δεν έχει ακόμα τεθεί σε ισχύ αλλά το σύστημα δύναται ήδη να χρησιμοποιείται από μέλη του ΠΟΕ βάσει της προσωρινής απόφασης του ΠΟΕ της 30ης Αυγούστου 2003. Η Κοινότητα εφάρμοσε αυτή την απόφαση του WTO σε επίπεδο ΕΕ (κανονισμός 816/2006[4]). Μέχρι τώρα μόνο ένα μέλος του ΠΟΕ (η Ρουάντα) προσπάθησε να χρησιμοποιήσει το σύστημα και προς το παρόν το χρησιμοποιεί επιτυχώς. Αυτό αποτελεί σημαντικό βήμα το οποίο δείχνει ότι το σύστημα δύναται να λειτουργήσει όταν χρησιμοποιείται. Η Επιτροπή έχει αναλάβει ισχυρή δέσμευση να κάνει το σύστημα να λειτουργήσει. Η αποτελεσματικότητα του συστήματος αυτού δεν θα πρέπει να μετράται απλά μετρώντας τον αριθμό των μελών του ΠΟΕ που το έχουν χρησιμοποιήσει ή τον αριθμό των υποχρεωτικών αδειών που χορηγούνται. Η απλή διαθεσιμότητα των υποχρεωτικών αδειών αρκεί συχνά για να αποτρέψει τους κατόχους διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας από το να ζητούν αδικαιολόγητα υψηλές τιμές. Το σύστημα, επομένως, δύναται να λειτουργήσει πολύ αποτελεσματικά χωρίς να χορηγηθεί ούτε μία υποχρεωτική άδεια.

«Επανέναρξη συζητήσεων για το Πυρηνικό Πρόγραμμα του Ιράν»

Πρόσφατα δημοσιεύματα του διεθνή τύπου αναφέρονται στην ανταλλαγή επιστολών μεταξύ της Ύπατης Εκπροσώπου, κας Ashton, και του επικεφαλής διαπραγματευτή της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν, κ. Jalili, σχετικά με την προοπτική επανέναρξης διαπραγματεύσεων για το πυρηνικό πρόγραμμα της χώρας.

 Συγκεκριμένα, γίνεται με συγκεχυμένο τρόπο λόγος για μια σειρά από προϋποθέσεις που θέτει η ιρακινή πλευρά για την επανέναρξη των συζητήσεων από τη 1^η Σεπτεμβρίου, οι οποίες αναφέρεται – μάλλον ελαφρά τη καρδία – ότι δε μπορούν να γίνουν αποδεκτές από τη Δύση.

 Δεδομένου ότι η Επιτροπή Εξωτερικών Υποθέσεων του ΕΚ επεξεργάζεται ήδη μία έκθεση για τις σχέσεις της ΕΕ με το Ιράν και θα ήταν χρήσιμο να έχουν οι ευρωβουλευτές επίσημα στοιχεία, ερωτάται το Συμβούλιο και η Ύπατος Εκπρόσωπος κατά πόσο είναι σε θέση να μας ενημερώσει σχετικά με το ακριβές περιεχόμενο των επιστολών, τα επιχειρήματα και τις ενδεχόμενες ευρωπαϊκές επιφυλάξεις; 

ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ ΟΜΑΔΑ ΠΑ.ΣΟ.Κ. ΣΤΟ ΕΥΡΩΠΑΙΚΟ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ

ΤΟΜΕΑΣ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

 ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

 Βρυξέλλες, 15 Ιουλίου 2010

 «Περιουσιακά ζητήματα και μειονοτικά δικαιώματα Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης»

 Κοινή γραπτή ερώτηση των Αντιπροέδρων της Μικτής Κοινοβουλευτικής Επιτροπής ΕΕ-Τουρκίας, Ευρωβουλευτών κας Μαριλένας Κοππά (ΠΑΣΟΚ) και κ. Γιώργου Κουμουτσάκου (ΝΔ) προς την Ευρωπαϊκή Επιτροπή.

Το ζήτημα της καταπάτησης των περιουσιακών και κληρονομικών δικαιωμάτων της ελληνικής κοινότητας της Κωνσταντινούπολης έθεσαν με γραπτή τους ερώτηση οι δύο Έλληνες Αντιπρόεδροι της Μικτής Κοινοβουλευτικής Επιτροπής ΕΕ-Τουρκίας, ο κ. Γιώργος Κουμουτσάκος και η κα Μαριλένα Κοππά.

 Αφορμή για την ερώτηση αποτελεί περιστατικό που έλαβε χώρα κατά τη διάρκεια της 64ης συνάντησης της μεικτής κοινοβουλευτικής επιτροπής ΕΕ – Τουρκίας στην Κωνσταντινούπολη (25-26 Μαΐου) το οποίο ετέθη ήδη προφορικά από τους δύο Έλληνες Ευρωβουλευτές στο πλαίσιο της εν λόγω Επιτροπής αλλά παραμένει αναπάντητο από την τουρκική πλευρά.

Συγκεκριμένα, οι Τούρκοι οικοδεσπότες, μεταξύ άλλων εκδηλώσεων που είχαν διοργανώσει, προσκάλεσαν τους Ευρωβουλευτές στο κτίριο όπου στεγάζεται η Γενική Γραμματεία Ευρωπαϊκών Υποθέσεων της τουρκικής κυβέρνησης. Το συγκεκριμένο κτίριο, ωστόσο, ήταν παλαιότερα σχολείο ιδιοκτησίας της ελληνικής κοινότητας της πόλης, το οποίο απαλλοτριώθηκε με απόφαση του Δήμου Κωνσταντινούπολης χωρίς αποζημίωση το 1985, προκειμένου να κατασκευαστεί παραλιακό πάρκο στο οικόπεδό του. Αυτό όμως τελικά δεν έγινε και ο Δήμος της Κωνσταντινούπολης ενοικίασε το κτίριο στην τουρκική κυβέρνηση. Το 2003 το διοικητικό συμβούλιο του ελληνικού σχολείου προσέφυγε στα τουρκικά δικαστήρια και από τότε εκκρεμεί η σχετική απόφαση ενώπιον της τουρκικής δικαιοσύνης.

Οι δύο Έλληνες Ευρωβουλευτές τονίζουν στην ερώτηση τους ότι το συγκεκριμένο περιστατικό θέτει ένα ευρύτερο ζήτημα πολιτικής και ηθικής τάξης για την υποψήφια προς ένταξη χώρα και ζητούν από την Επιτροπή να παρέμβει  προς τις Τουρκικές αρχές.

Ακολουθεί το πλήρες κείμενο της κοινής ερώτησης:

» Κατά τη διάρκεια της 64ης συνάντησης της μεικτής κοινοβουλευτικής επιτροπής ΕΕ – Τουρκίας που έλαβε χώρα στην Κωνσταντινούπολη (25-26 Μαΐου), οι τούρκοι οικοδεσπότες, μεταξύ άλλων εκδηλώσεων, προσκάλεσαν τα μέλη της εν λόγω επιτροπής στο κτίριο όπου στεγάζεται η Γενική Γραμματεία Ευρωπαϊκών Υποθέσεων της τουρκικής κυβέρνησης.

Το συγκεκριμένο κτίριο, ωστόσο, ήταν παλαιότερα σχολείο ιδιοκτησίας της ελληνικής κοινότητας της πόλης, το οποίο επρόκειτο με απόφαση του Δήμου Κωνσταντινούπολης να απαλλοτριωθεί χωρίς αποζημίωση το 1985, προκειμένου να κατασκευαστεί παραλιακό πάρκο στο οικόπεδο του. Αυτό όμως τελικά δεν έγινε και ο Δήμος της Κωνσταντινούπολης ενοικίασε το κτίριο στην τουρκική κυβέρνηση. Το 2003 το διοικητικό συμβούλιο του ελληνικού σχολείου προσέφυγε στα τουρκικά δικαστήρια και από τότε εκκρεμεί η σχετική απόφαση ενώπιων της τουρκικής δικαιοσύνης.

Η υπόθεση της καταπάτησης των περιουσιακών και κληρονομικών δικαιωμάτων της ελληνικής κοινότητας της Κωνσταντινούπολης είναι, βεβαίως, γνωστή στη διεθνή κοινότητα και το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων έχει ήδη καταδικάσει την Τουρκία για παραβίαση του άρθρου 1 του Πρωτοκόλλου 1 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων «περί προστασίας του δικαιώματος της περιουσίας».

Καθώς όμως σε αυτήν την περίπτωση τίθεται και ένα ευρύτερο ζήτημα πολιτικής και ηθικής τάξης από μέρους της υποψήφιας προς ένταξη χώρας, ερωτάται η Επιτροπή: εάν έχει λάβει γνώση του ζητήματος αυτού και εάν προτίθεται να το διερευνήσει και να το θέσει στις τουρκικές αρχές, δεδομένου ότι είναι τουλάχιστον παράδοξο και προκαλεί πολλά ερωτηματικά το ότι η Γενική Γραμματεία Ευρωπαϊκών Υποθέσεων της Τουρκίας στεγάζεται σε κτίριο για το οποίο εκκρεμεί δικαστική απόφαση σε σχέση με το ιδιοκτησιακό καθεστώς του; «

Οι προτάσεις Σαμαρά για τη μετανάστευση:

Α) Απαγορεύεται η διπλή υπηκοότητα. Τα παιδιά της δεύτερης γενιάς μεταναστών πρέπει να επιλέξουν μεταξύ της ιθαγένειας των γονέων τους και της πατρίδας που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν. Πρέπει να αναλογιστούμε τι σημαίνει αυτή η επιλογή και εάν πρέπει να την υποστεί και η ελληνική ομογένεια στη Γερμανία, τις ΗΠΑ κ.ο.κ. Εάν πρέπει να έχουμε μία και μόνο πατρίδα, δεν είναι λίγο υποκριτικό να προτείνει ο «εθνάρχης» την απονομή δικαιώματος ψήφου στους αποδήμους;

Ο κύριος Σαμαράς, αν και πατριώτης, προσπαθεί απλά να αντιγράψει τη συντηρητικότερη νομοθεσία της Ευρώπης και μάλιστα αμάσητη, όπως κάποτε ενστερνιστήκαμε τον κώδικα του Ναπολέοντα. Στη συγκεκριμένη περίπτωση προκρίνει τη νομοθεσία της Αυστρίας και της Γερμανίας. Αλήθεια, είναι ευχαριστημένος από την πορεία ενσωμάτωσης των μεταναστών σε αυτές τις χώρες; Ρητορικό το ερώτημα: το ζητούμενο (για τον εθνάρχη) είναι η καθαρότητα του έθνους και περιμένουμε την απαγόρευση της μαντίλας στα σχολεία ή/και στους δημόσιους χώρους a la Sarkozy, αφού μάλιστα το κόμμα (ΝΔ) δεν στήριξε Σαμαρά στις μειονοτικές περιοχές.

Β) Τέλος στους αυτοματισμούς! Η δεύτερη γενιά μεταναστών δεν θα θεμελιώνει αυτοδίκαια αξίωση στην ελληνική ιθαγένεια ύστερα από εξάχρονη πορεία στο εκπαιδευτικό μας σύστημα, αλλά μόνο έπειτα από αίτησή τους, όταν ενηλικιωθούν, και αφού ολοκληρώσουν όλη την υποχρεωτική τους (εννιάχρονη) εκπαίδευση.

Συνεπώς, εάν ένα παιδί έχει έρθει στην ηλικία των οκτώ ή εννέα χρόνων και, ύστερα από παρακολούθηση της τάξης υποδοχής, ενταχθεί στη δευτέρα δημοτικού, χάνει το τρένο. Επίσης, εάν ένα παιδί περάσει όλο το δημοτικό, αλλά μείνει από απουσίες σε μία ή δύο τάξεις, γιατί ο πατέρας του το πήρε για μεροκάματο, πρέπει να τιμωρηθεί! Επίσης, για να μπορεί ένα παιδί να ταξιδέψει ελεύθερα στην ΕΕ, να πάρει μία υποτροφία, να πάρει μέρος σε προγράμματα ανταλλαγών, να έχει μια ευκαιρία επιμόρφωσης σε χώρο εργασίας (stage), να βιώσει τις ευκαιρίες που «τα δικά μας παιδιά έχουν», θα πρέπει πρώτα να περιμένει τα 18 (χωρίς αυτοματισμούς), να πάει στρατό και μετά να κάνει τη δουλειά των γονέων του: η κοινωνική ανέλιξη αναβάλλεται. Καθένας στη θέση του και, κατά προτίμηση, στον τόπο του.

Ομως, αδικούμε τον κ. Σαμαρά, που απλά «ανησυχεί» μήπως «οι αυτοματισμοί» ενισχύσουν την ξενοφοβία, περίπου όπως οι κοντές φούστες ενθαρρύνουν τον βιασμό. Ως πρώην πρόεδρος της Πολιτικής Ανοιξης, εκπροσωπεί κάθε φοβισμένο, που πιστεύει ότι είμαστε έθνος ανάδελφο, αναμένοντας τον διορισμό των γηγενών -και όχι των ετεροχθόνων- στην επόμενη «ΑΓΡΟΓΗ». Υπό αυτό το πρίσμα, θέλουμε πολίτες-στρατιώτες, χωρίς δεύτερες πατρίδες, χωρίς πολλές αξιώσεις, για να βρει και ο δεξιός το κόμμα του και να μην ψάχνεται στον κύριο Καρατζαφέρη.

Πάμε για απορρόφηση της ΝΔ από τον ΛΑΟΣ και όχι το ανάποδο. Συμπέρασμα; Ποτέ τόσοι πολλοί άνθρωποι δεν αγωνίστηκαν για τόσες λίγες ψήφους. Η ακροδεξιά μπορεί να έχει περισσότερους πελάτες, αλλά είναι ακόμα μικρό μαγαζί, που πουλά τον φόβο ως όραμα και την ιδεοληψία ως ιδεολογία.

«Κλιμάκωση της βίας στο Βόρειο Κόσοβο»

Από τον περασμένο Απρίλιο, μετά τη βίαιη διακοπή των υπηρεσιών κινητής τηλεφωνίας που εξυπηρετούσαν το Σερβικό πληθυσμό, άνοιξε μια νέα περίοδος ταραχών στο Βορρά του Κοσόβου που συνδυάζεται και με την αναμενόμενη απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου επί της μονομερούς ανακήρυξης της ανεξαρτησίας. Ιδιαίτερα, τα πρόσφατα αιματηρά γεγονότα που είχαν ως αποτέλεσμα την απώλεια της ζωής ενός ατόμου και τον τραυματισμό δέκα άλλων στη Βόρεια Μιτρόβιτσα (2 Ιουλίου 2010) και η δολοφονική επίθεση που δέχτηκε ο Σέρβος βουλευτής της Βουλής του Κοσόβου, Petar Miletic, με αποτέλεσμα το σοβαρό τραυματισμό του (5 Ιουλίου 2010), δημιουργούν εύλογες ανησυχίες, τόσο για τη σταθερότητα στην περιοχή, όσο και για την ικανότητα της EULEX να εφαρμόσει τα όσα εντέλλεται να πράξει στο Κόσοβο.

Ερωτάται, λοιπόν, η Αντιπρόεδρος της Επιτροπής και Ύπατη Εκπρόσωπος της ΕΕ για θέματα εξωτερικής πολιτικής τι πρωτοβουλίες προτίθεται να αναλάβει ώστε να ελεγχθούν τα φαινόμενα βίας και προκλητικών ενεργειών, να διερευνηθούν τα παραπάνω περιστατικά και να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη στην ευρωπαϊκή αποστολή Κράτους Δικαίου, και να αποφευχθεί κάθε ενδεχόμενο περαιτέρω κλιμάκωσης της κατάστασης στο Κόσοβο;

«Περιουσιακά ζητήματα και μειονοτικά δικαιώματα Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης»

Κατά τη διάρκεια της 64ης συνάντησης της μεικτής κοινοβουλευτικής επιτροπής ΕΕ – Τουρκίας που έλαβε χώρα στην Κωνσταντινούπολη (25-26 Μαΐου), οι τούρκοι οικοδεσπότες, μεταξύ άλλων εκδηλώσεων, προσκάλεσαν τα μέλη της εν λόγω επιτροπής στο κτίριο όπου στεγάζεται η Γενική Γραμματεία Ευρωπαϊκών Υποθέσεων της τουρκικής κυβέρνησης.

Το συγκεκριμένο κτίριο, ωστόσο, ήταν παλαιότερα σχολείο ιδιοκτησίας της ελληνικής κοινότητας της πόλης, το οποίο επρόκειτο με απόφαση του Δήμου Κωνσταντινούπολης να απαλλοτριωθεί χωρίς αποζημίωση το 1985, προκειμένου να κατασκευαστεί παραλιακό πάρκο στο οικόπεδο του. Αυτό όμως τελικά δεν έγινε και ο Δήμος της Κωνσταντινούπολης ενοικίασε το κτίριο στην τουρκική κυβέρνηση. Το 2003 το διοικητικό συμβούλιο του ελληνικού σχολείου προσέφυγε στα τουρκικά δικαστήρια και από τότε εκκρεμεί η σχετική απόφαση ενώπιων της τουρκικής δικαιοσύνης.

Η υπόθεση της καταπάτησης των περιουσιακών και κληρονομικών δικαιωμάτων της ελληνικής κοινότητας της Κωνσταντινούπολης είναι, βεβαίως, γνωστή στη διεθνή κοινότητα και το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων έχει ήδη καταδικάσει την Τουρκία για παραβίαση του άρθρου 1 του Πρωτοκόλλου 1 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων «περί προστασίας του δικαιώματος της περιουσίας».

 Καθώς όμως σε αυτήν την περίπτωση τίθεται και ένα ευρύτερο ζήτημα πολιτικής και ηθικής τάξης από μέρους της υποψήφιας προς ένταξη χώρας, ερωτάται η Επιτροπή: εάν έχει λάβει γνώση του ζητήματος αυτού και εάν προτίθεται να το διερευνήσει και να το θέσει στις τουρκικές αρχές, δεδομένου ότι είναι τουλάχιστον παράδοξο και προκαλεί πολλά ερωτηματικά το ότι η Γενική Γραμματεία Ευρωπαϊκών Υποθέσεων της Τουρκίας στεγάζεται σε κτίριο για το οποίο εκκρεμεί δικαστική απόφαση σε σχέση με το ιδιοκτησιακό καθεστώς του;